{"id":1769,"date":"2018-06-17T07:41:52","date_gmt":"2018-06-17T07:41:52","guid":{"rendered":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/?page_id=1769"},"modified":"2018-07-17T08:10:25","modified_gmt":"2018-07-17T08:10:25","slug":"beth-namenwirth-2","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/beth-namenwirth-2\/","title":{"rendered":"Beth Namenwirth"},"content":{"rendered":"
\n

Beth Namenwirth maakt het niet mooier<\/strong><\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n<\/div>\n

De 15e eeuwse meesters Jan van Eijck, Rogier van der Weijden en Hans Memling, zijn gretige observators geweest. Zij hadden z\u00f3 goed om zich heen gekeken en hun omgeving z\u00f3 tot in het allerkleinste bestudeerd dat hun schilderijen net echt leken. Nog steeds is de precisie waarop zij in staat waren alles tot in het kleinste detail weer te geven verleidelijk.<\/strong><\/div>\n
\n

De meeste voorstellingen hadden een spiritueel of Bijbels onderwerp, maar wat het werk van deze schilders extra bijzonder maakt is de wijze waarop zij de restruimte, de wereld voorbij hun onderwerp, invulden. De kunstenaars lieten ons de werkelijkheid meebeleven die ze zelf ook gezien moeten hebben.<\/strong><\/p>\n<\/div>\n

Werkelijkheid en fictie\u00a0<\/strong><\/div>\n
\n

Als wij de tijd nemen om bij hun schilderijen stil te staan en de verten links of rechts van de hoofdrolspelers afturen dan ontdekken we kleine alledaagse tafereeltjes, zoals een wandelaar met zijn hond op een zandweg. Je merkt op dat figuurtjes door de kantelen van de stadsmuur omlaag kijken naar de boten op de rivier of je ziet een boer die met een zak graan op de schouder de schuur uitkomt om die op de rug van zijn ezel leggen en twee vrouwen die een hek openen en het erf verlaten. Kleine alledaagsheden die door de kunstenaars aan de vergankelijkheid onttrokken zijn. Feit en fictie werden door hen moeiteloos aan elkaar geknoopt om ons te verbazen en de aandacht vast te houden voor een groter verhaal.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n<\/div>\n

Tijdscapsules vol kunst<\/strong><\/div>\n
\n

Via deze tijdscapsule maken wij geen al te grote omweg als we arriveren op het atelier van Beth Namenwirth. Ook zij heeft een goed oog voor de ogenschijnlijk kleine dingen en de zogenaamde onbenullige voorvallen, die wij in ons leven meemaken. Haar doeken zijn bescheiden van formaat of hebben de grootte van de restruimte die wij eerder bespraken en daarom dwingt ook zij ons om heel goed te kijken. Met haar ironische distantie worden wij onvermijdelijk meegevoerd in een carrousel van psychologische absurditeiten. Vervolgens ontkom je niet aan de werkelijkheid van Beth Namenwirth, want in haar werk zit het grote eveneens verpakt in het kleine. De onderwerpen die zij aansnijdt meanderen associatief tussen melancholie, vervreemding, geschiedenissen vol tradities en de familieverhalen die bepalend zijn voor je wereldbeeld.<\/p>\n

\"\"<\/strong><\/p>\n<\/div>\n

Materiaal maakt de voorstelling<\/strong><\/div>\n
\n

De laatste jaren zet Namenwirth haar doeken op met brede kwaststreken. Die zijn de basis en het uitgangspunt geworden voor haar composities wat kleur, lichtwerking en de uiteindelijke sfeer betreft. Vroeger zat ze teveel vast in het plaatje vond ze en uit onvrede ontstond de behoefte om spontaner en directer te werken. Nu heeft zij er de mogelijkheid bij gekregen om, door de ruimte die zij voor zichzelf gecre\u00eberd heeft, haar beelden veel associatiever op te zetten. Haar materiaal bepaalt mede de voorstelling, niet alleen het idee.<\/p>\n<\/div>\n

\u2018Ik hou helemaal niet van modern of alles wat hedendaags is, zoals reclames op de televisie die alles mooier maken\u2019, vertelt Beth Namenwirth, \u2018Ik heb wel thema\u2019s met vrouwen gebruikt over hun uiterlijke schoonheid en daar zat vaak het dubbele in van enerzijds mijn bewondering voor vrouwen die dat heel goed kunnen, maar tegelijkertijd vind ik het stom als vrouwen alleen maar hun schoonheid benadrukken\u2019.<\/div>\n
\n

\u2018Bij een schilderij van Mondriaan dat al bijna 100 jaar oud is\u2019, vervolgt ze,\u2019 kan ik niet kijken alsof het nieuw is, dan schilder ik hem ouderwets met ouderwetse tonen of lichtval en zet mij daarmee tegelijkertijd af tegen de tradities in de kunst. Als contrast laat ik het dagelijkse leven toe in mijn werk. Dat geeft mij het gevoel dat ik contact heb met de wereld om mij heen, maar toch\u2026.. als ik schilder wil ik, om mijn innerlijke verhaal te kunnen vertellen, ook de binnenwereld niet kwijtraken\u2019.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n<\/div>\n

De schoonheid gefopt<\/strong><\/div>\n
\n

Aan de muur van haar atelier hangen olieverven die je niet zonder glimlach kunt bekijken, zoals een schilderij met Sneeuwwitje die omringd wordt door doeken van Karel Appel op een ondergrond van grove verfstreken. Maar de glimlach verandert in een serieuze blik als we de voorstelling nauwgezetter analyseren, want luidt de situatie waarin het meisje zich bevindt niet tevens haar ondergang in, zoals gebruikelijk in sprookjes? Deze Goed en Kwaad-Appels rotzooien echt niet zomaar wat aan en dat is zeer verontrustend voor de situatie waarin Sneeuwwitje verkeert. Haar onschuld lijkt door de vrolijke setting nog onaangetast, maar wij weten ondertussen wel beter. Eind goed al goed? Hm\u2026<\/p>\n<\/div>\n

Het basisrecept voor kunst<\/strong><\/div>\n
Namenwirth vindt dat een schilderij iets te zeggen moet hebben. Met haar fantasie doorbreekt ze met een knipoog de structuur en de sfeer die de verf haar oplegt. Schilderkunstig vernuft is de beloning.<\/div>\n
\u2018Ik zag Amerikaanse clich\u00e9-cartoons en die hebben bijna altijd de basiskleuren rood, geel en blauw en het beroemde schilderij Who is afraid of Red, Yellow and Blue van Barnett Newman, dat ik zeer bewonder, heeft een dermate status gekregen dat ik ook wel weer de humor zie van die drie kleuren. Het zijn bijna de basisrecepten voor kunst. Dit bracht mij op het idee van mijn laatste schilderij met de drie Newman-varianten vol rennende honden. Het is een idiote toestand geworden, want kunst is iets voor mensen en honden in een museum kan echt niet, die gaan achter elkaar aan. Ik vind het heerlijk te bedenken dat zoiets w\u00e8l kan en hou erg van beelden die je op het verkeerde been zetten ook al doe ik dit niet altijd bewust\u2019.<\/div>\n
\n

Met het atelier als vergrootglas bestudeert Beth Namenwirth haar omgeving en voert ons mee naar een wereld vol mogelijkheden. Wat zij in verf teweeg brengt is voor ons een spiegel met lichte ironie, gekleurd met oprechte levensernst.<\/p>\n<\/div>\n

Ronald Ruseler, april 2018<\/div>\n
<\/div>\n
Geraadpleegde bronnen:\u00a0<\/span><\/div>\n
– Gesprek met Beth Namenwirth \u2013 5 april 2018<\/span><\/div>\n
– De Vlaamse Primitieven – Jean-Claude Fr\u00e8re, 1997<\/span><\/div>\n
– Hans Memling \u2013 Dirk De Vos, 1994<\/span><\/div>\n

 <\/p>\n

\"\"<\/div>\n

 <\/p>\n

\"\"<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Beth Namenwirth maakt het niet mooier De 15e eeuwse meesters Jan van Eijck, Rogier van der Weijden en Hans Memling, zijn gretige observators geweest. Zij hadden z\u00f3 goed om zich heen gekeken en hun omgeving z\u00f3 tot in het allerkleinste bestudeerd dat hun schilderijen net echt leken. Nog steeds is de precisie waarop zij in staat waren alles tot in… Read more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1769","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1769","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1769"}],"version-history":[{"count":15,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1769\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1841,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1769\/revisions\/1841"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1769"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}