![\"Brief](\"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/Brief-aan-een-schrijver.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Deze brief schreef ik in 2003 aan publicist\u00a0en denker\u00a0Bas\u00a0Heijne<\/span>, toen ik meedeed aan een tentoonstelling die door hem<\/b>\u00a0samengesteld was voor De Vishal te Haarlem. Ik voelde mij door de expositie uitgedaagd na te denken over de uitgangspunten van mijn\u00a0<\/b>kunstenaarschap.<\/span>\u00a0<\/b> \u2018Rapa Nui – Paaseiland\u2019( De Imaginaire Reis) 1998-1999 acryl op linnen – 140 x 180 cm dvd \u2018KOSMOS\u2019 (de imaginaire reis)<\/p><\/div>\n De werkelijkheid wordt heden ten dage door veel kunstenaars en tentoonstellingsmakers gezocht in sociale processen en de maatschappij. Dat is ook wel logisch omdat in het Westen het persoonlijke inwisselbaar lijkt te zijn geworden. Autonomie is fictie en ons priv\u00e9-leven is dat ook geworden. We zijn als mens in volcontinue bedrijf. In zo\u2019n klimaat ontstaat de kunst die geen kunst genoemd wil worden. Het ziet er volgens mij als volgt uit; Nu over mijn werk.<\/strong><\/p>\n Ik ervaar de hedendaagse ontwikkelingen in de kunst als een grote zee waar van alles in ronddobbert en ben een kunstenaar van de generatie: \u2018Geen gelul. Nu eerst maar eens een goed schilderij maken\u2019. Kind van mijn tijd<\/strong><\/p>\n Ronald Ruseler 2003<\/p>\n Deze brief schreef ik in 2003 aan publicist\u00a0en denker\u00a0Bas\u00a0Heijne, toen ik meedeed aan een tentoonstelling die door hem\u00a0samengesteld was voor De Vishal te Haarlem. Ik voelde mij door de expositie uitgedaagd na te denken over de uitgangspunten van mijn\u00a0kunstenaarschap.\u00a0 (…) Na de dood van God, de niet-bestaande mens, het einde van de geschiedenis en de tot filosofie geworden beeldende kunst… Read more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-442","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/442","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=442"}],"version-history":[{"count":5,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/442\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3865,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/442\/revisions\/3865"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=442"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n(…)<\/strong>
\nNa de dood van God, de niet-bestaande mens, het einde van de geschiedenis en de tot filosofie geworden beeldende kunst zijn we niet all\u00e9\u00e9n meer met onszelf in een onbeschreven wereld, maar onontkoombaar onderdeel van een sociale machinerie.
\nDe onbeschreven wereld lijkt niet meer te bestaan. Haar grenzen zijn afgebakend. Wij wanen onszelf als mens weliswaar onbespied, maar hoe wij ondertussen sluipenderwijs in kaart gebracht worden onttrekt zich grotendeels aan onze blik.
\nHet individu bestaat, maar als onderdeel van een collectief blijft zij meer dan ooit gebonden. De consumerende mens is oproepkracht naar believen geworden. De druk die van buiten op ons afkomt beleven wij nu sterker dan ooit. Deels worden wij aan ons lot overgelaten, onszelf bevredigend met korte-termijn-pleziertjes. Aan de andere kant zijn wij zodanig getemd en afgetraind dat we de brave werkmieren van onszelf zijn geworden. Het is moeilijk niet toe te geven aan gekkigheid en flauwekul.<\/p>\n![\"Rapa](\"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/Rapa-Nui-schilderij-Kosmos-video.jpg\")
\n– zij is sociaal en staat in het maatschappelijke verkeer, zoals de conceptuele kunst in de 70-er jaren ge\u00ebngageerd en procesmatig was.
\n– zij is in het sociale waardevrij en zoekt de communicatie in veilige oorden zoals museum, kunsthal of \u2018broedplaats\u2019.
\n– zij duikt onder in de vormgeving van de wereld die de sociale cohort aanstuurt. Je zou het de evenementenkunst kunnen noemen. Onbenoembaar voor het kunstmanagement en voor alle zekerheid gekoesterd.
\nDe ideologie van kunst met deze invalshoek is de ideologie van de soek. Het maakt herrie, beweegt of staat tergend langzaam stil. Antwoorden geven zonder vragen te stellen schept geen ruimte voor werk dat allemaal nog gemaakt mo\u00e9t worden, want het meeste is nog nooit gemaakt. Wat kwaliteit heeft blijft goed, omdat het nooit clich\u00e9matig is. Daar blijf je naar kijken, of je \u2018ondergaat\u2019 het geboeid als het een presentatie betreft.
\nIeder geslaagd kunstwerk lokt je steeds weer terug, welke vorm het ook heeft en wat het ook is.
\nKunst hoort \u2018ruim\u2019 en \u2018breed\u2019 in haar uitgangspunt te zijn. Bijzonder. Het medium waar het zich van bedient is niet belangrijk. De noodzaak bepaalt vorm en keuze.<\/p>\n
\nAls jong kunstenaar voelde ik mij omringd met vage ge\u00ebngageerde\/conceptuele kunst en veel gezwam.
\nHet echte, het leven en het menselijke in de kunst vond ik ontbreken. Er was veel \u2018analyse\u2019 & er werd veel \u2018geconstateerd\u2019, maar het resultaat bleef levenloos en theoretisch. Als ik op mijn start als kunstenaar terug kijk snap ik mijn intu\u00eftieve afkeer wel. Theorie\u00ebn en ideologie\u00ebn waren sleets en zo\u2019n beetje de dood in de pot. Voor mij was het modernisme een gegeven. Het werd op den duur mijn schilderkunstig archief en ik kon ermee werken zoals ik dat belangrijk vond; de noodzaak bepaalde de vorm van het schilderij. Dit gaf mij enorm veel vrijheid. De niet-stijlgebondenheid werd mijn stijl. Er ontwikkelde zich een (persoonlijke) wereld als poging tot plaatsbepaling. Waar sta ik als individu en als mens? Die wereld wilde ik niet vooraf beschreven zien. Mijn werk vormt als het ware een grote verscheidenheid aan schilderkunstige en denkbeeldige deelgebieden. De grote lijn bestaat uit drie aspecten;
\n1 De Mythische Afstand – mijn manier om het verleden in mijn verbeelding te kunnen plaatsen > bv. WO II. Ik beschouw die periode als een mythisch begrip (zoals men ook v\u00f3\u00f3r en n\u00e1 Christus in kaart heeft gebracht.) Dit begrip geldt voor mij ook voor geschiedenis in het algemeen.
\n2 De Imaginaire Reis – een daadwerkelijke poging om een reis om de wereld te maken > Ik reis als een viking analoog westwaarts. Gretig en nieuwsgierig.
\n3 Het Territorium – in dit territorium bevinden zich vele plaatsen, herinneringen en verzamelingen.<\/p>\n![\"site\"](\"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/site.png\")
De ironie van al het werk dat ik tot nu toe gemaakt heb is natuurlijk dat ik, achteraf gezien, wel degelijk een kind van mijn tijd ben en in al die jaren die conceptuele constructie bij elkaar gefantaseerd heb waar ik mij aanvankelijk zo tegen verzette. Zo gaan die dingen.<\/span>
\nMijn werk voelt zich niet thuis in het lawaai van het \u2018permanente proces\u2019 en kunstzinnig ‘speeddaten’. Het ontstaat organisch en reflecteert zonder haast.
\nHet doet een beroep op het geduld van de kijker, want er moet in mijn werk geleefd kunnen worden. Ik ben schilder in de ruimste zin des woords, maar bedien me ook van fotografie of maak cd\u2019s (vroeger cassettes) met gevangen geluid.
\nOppervlakkig gezien schiet het alle kanten op, maar bij nadere beschouwing zijn alle deelgebieden cyclisch van aard. Ieder deelgebied volgt zijn eigen koers, daarom keren steeds dezelfde titels met grote regelmaat terug. Het denkbeeldige landschap, waar ik sinds 1977 aan werk, geeft mijn kijk op de wereld weer en dat vergelijk ik graag met het oeuvre van Alfred Hitchcock; het thema blijft hetzelfde, maar het verhaal is steeds anders van vorm. Dat leidt tot deels inhoudelijk, soms vertellend werk. De onderwerpen en idee\u00ebn zijn dus gebaseerd op feitelijke en fictieve belevenissen.
\nAssociatief vloeien de werken op het atelier soms samen tot een geheel en vormen dan een zogenaamd \u2018OPEN VELD\u2019. Dit zijn gelegenheidssamenstellingen die de suggestie oproepen van een gebied; een landschap als persoonlijk universum en territorium. Het zijn reconstructies en samenvattingen van een wereld, zoals die zich aan m\u00ecj voordoet.
\nIk probeer in mijn werk de wereld met open blik en zo onbevangen mogelijk tegemoet te treden. De transformatie en reflectie vindt in alle rust plaats op mijn atelier. In vorm en aard voel ik mij in de romantische traditie van de moderne tijd staan. Daarmee bedoel ik niet de romantiek van het wegkijken, maar participerend vol betrokkenheid met de werkelijkheid. (…)<\/p>\n![\"0-Panorama-abc\"](\"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-content\/uploads\/2016\/02\/0-Panorama-abc.jpg\")
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"