{"id":7680,"date":"2025-08-31T11:16:32","date_gmt":"2025-08-31T11:16:32","guid":{"rendered":"https:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/?page_id=7680"},"modified":"2025-10-05T10:18:29","modified_gmt":"2025-10-05T10:18:29","slug":"beijing-china","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/beijing-china\/","title":{"rendered":"Hoofdstuk 3 – Beijing, China"},"content":{"rendered":"\n

In 2013 bezochten wij Beijing tijdens de kerstdagen voor de eerste keer. Beijing was het eindstation van de Trans- Mongoli\u00eb spoorlijn en nu bezochten wij de stad opnieuw. Dat werd een mooi weerzien.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

vrijdag 5 juli \u2013 over de grens naar Beijing<\/strong>
Het werd laat vannacht door het oponthoud aan de grens met Mongoli\u00eb. Toch lekker geslapen. Het uitzicht was niet bijzonder, soms bergachtig en mooi, maar ook veel hoge woontorens. Toen we \u2019s middags de trein verlieten hadden wij er 8000 km spoor opzitten.
Onze gids Wang, die zich Johnson liet noemen, bracht ons naar het hotel. Dat lag in een buitenwijk, ver van het centrum.
In het hotel legde Johnson uit dat ons appartement 3A zich op de vierde verdieping bevond, omdat No 4 ongeluk zou brengen:
\u2018It is a bad number. So this is for you \u2026 3A = Four Floor\u2019.<\/p>\n\n\n\n

Wij hadden nauwelijks tijd om de spullen op onze kamer te zetten of gingen we weer op pad om de stad te bezoeken. Johnson riep toen iedereen zich verzameld had en wij naar de ingang van de metro wandelden:
\u2018Djosa \u2026 Follow me, please\u2019, en legde omstandig uit hoe de metro werkte (net als overal op de wereld dus).
Het werd een lange rit met twee keer overstappen en nog twee haltes met de bus naar het Jingshan Park.<\/em> De avond was regenachtig.<\/p>\n\n\n\n

In ganzenpas liepen we langs de hoogtepunten rond het Tiananmenplein<\/em> en De Verboden Stad<\/em> met het beroemde portret van Mao:
Reisgenoot K. riep: \u2018Dat is Ho Tsji Min\u2019.
\u2018Dat ze zo\u2019n man nog vereren, snap je dat nou\u2019, reageerde een ander.
Het was niet druk op het plein, er liep wel veel politie rond en sommigen waren als toeristen verkleed.
Zij fotografeerden ons opzichtig, maar dat dit leden van de geheime politie waren viel vrijwel niemand op. Wij tikten S\u00f6nke aan en wezen naar een fanatiek fotograferende vrouw.
\u2018Diese unversch\u00e4mtheit,\u2019 mopperde hij, toen hij een grote lens van een afstand op zich gericht zag.
Johnson zei dat het plein \u2018s avonds was afgesloten en verklaarde:
\u2018Just like in America \u2026 you see \u2026 like Towers \u2026 Bhoem, but in daytime, no problem\u2019.
\u2018Ja, ja\u2019, klonk S\u00f6nke sarcastisch.
In flink tempo ging Johnson verder, maar gaf nauwelijks uitleg. Wij erachteraan.
Het Beijing National Grand Theater<\/em>, ook wel het EI<\/em> genoemd, was magistraal. De glazen, titaniumkleurige constructie lag in een kunstmatig meer en was ontworpen door de Franse architect Paul Andreu. Door de vorm, het avondlicht en de weerspiegeling in het water kreeg je de indruk dat het gebouw vederlicht op het water dreef. Een schitterend en knap staaltje architectuur. Indrukwekkend en betoverend.<\/p>\n\n\n\n

Zaterdag 6 juli \u2013 Kunst kijken in Beijing<\/strong>
Voor het bezoek aan het Zomerpaleis en De Muur hadden wij ons afgemeld omdat wij daar in 2013 al geweest waren. Liever bekeken we kunst. Bovendien konden wij dan tot onszelf komen en even onthaasten.
798 Art-Zone<\/em>, het kunst-district, bleek 3 kilometer van ons hotel te liggen, dus gingen wij lekker wandelen. Het was een verademing even deelgenoot te zijn van het normale straatleven. Net als gisteren werden we soms aangestaard, maar dan als bezienswaardigheid en niet als potentiele bommenlegger. Voor de rest was alles gewoon en alledaags.<\/p>\n\n\n\n

Het dagelijks leven oogde ontspannen. De mensen slenterden met boodschappen, belden en appten, keken wat rond of suften op een stoepje \u2026 een jongeman parkeerde, trekkend aan zijn stuur, een toonloze, elektrische brommer volgestouwd met pakketjes onder een arcade \u2026 er werd op de hoek van een hof Go<\/em> gespeeld \u2026 een moeder met een oma en kinderen hadden plezier en maakten grapjes \u2026 en vooral veel leuke, jonge, hippe jongelui. Deze generatie wekte ook de indruk niet verloren<\/em> te zijn, zoals het in veel opkomende landen het geval is. De impressie van \u00e9\u00e9n dag zei natuurlijk niet zoveel, maar wij kregen toch sterk het idee dat de vooruitgang hier niet geweest w\u00e1s, maar dat er juist veel in het verschiet lag.
Hier weinig houtje-touwtje dat wij kenden van de Russische Federatie. Er was veel groen en parkjes vol bloemen. Geen stukken beton die een slecht wegdek moesten maskeren en het daardoor allemaal veel erger maakten. Wel tenenkrommende controle, want altijd staat er wel iemand iets te regelen of te verbieden.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

798 Art-Zone<\/strong>
798 Art-Zone, het kunstdistrict was enorm gezellig. Chillende familie- en vriendengroepjes slenterden door de straatjes. Veel schoolklassen. Er was van alles te zien en voor iedereen wat wils. Je kon er terecht voor mode, design of hebbedingen. Er waren tentjes waar je iets kon eten en drinken en bovenal waren er galeries te over. De wat duurdere galeries die geen slofpubliek<\/em> over de vloer wilden, vroegen een toegangsprijs. Een beetje dubbel tegelijkertijd. Montmartre, maar dan in Beijing. In Fundatie Faurschau<\/em> bekeken wij de geweldige installatie New Era van de Amerikaanse kunstenaar Doug Aitken. Het onderwerp ging over tijd en het verloop van de tijd. In drie ruimtes stonden projectieschermen en spiegels opgesteld die voor verrassingseffecten zorgden. Het was zijn eerste solotentoonstelling op het vaste land van China, zoals het fijntjes genoemd werd. Erg goed.<\/p>\n\n\n\n

Die avond nuttigden wij het afscheidsdiner met de groep bij een Chinees<\/em>. Op zijn Rietvelds\u2019 werden twee kamers tot \u00e9\u00e9n ruimte omgetoverd door een schuifwand in te klappen. In China zitten groepjes in een restaurant vaak priv\u00e9 in eigen kamers. De groep vormde weer stelletjes of bleef naast de vaste partner zitten. Alleen wij zaten niet naast elkaar en kletsten met zo\u2019n beetje iedereen. Het gezelschap bedankte onze gids Maria voor haar inspanningen. R doet dat met L in een kort praatje.<\/p>\n\n\n\n

Zondag 7 juli – Van Beijing naar Amsterdam<\/strong>
Onze koffers stonden klaar. Ouders met kinderen renden in de lobby heen en weer en praatten hard en luid. De vakanties in China waren begonnen, dus waren er veel gezinnen op een of andere manier op pad. Het gevoel dat er een eind was gekomen aan de reis hing aan ons lijf. Het was bijna voorbij. Inge waar we veel mee opgetrokken waren en de busjes mee deelden, bleef in Beijing, omdat zij met een safari-bus van Beijing naar Istanbul verder zou reizen. Omhelzingen en zoenen. M kon goed met haar opschieten. R schudde hartelijk de hand van S\u00f6nke.
\u2018Bedankt voor je vriendschap\u2019, zei R, want S\u00f6nke was zich steeds meer op hem gaan richten.
Wij namen tevens afscheid van de buiten-categorie S & F met hun tiptop uitrusting. Zij leken met Harrison Ford een afspraak te hebben gemaakt ergens halverwege de film The Raiders of The Lost Arc. Heel bijzondere mensen, omdat zij \u00e8cht overal op de wereld wel een keertje geweest waren.<\/p>\n\n\n\n

De procedures op de luchthaven waren uitgebreid en langdurig. M moest haar koffer openen, omdat het alarm afging. Bij de scanner bleef haar rugtas ook hangen \u2026 Open maken \u2026 de powerbank was de boosdoener,
\u8fd9\u6837\u90a3\u6837\uff0c\u95ee\u4e0a\u7ea7<\/em> | Dit en dat, zus en zo, vragen aan haar superieur<\/em> \u2026 Dat ding mocht afgegeven worden aan familie in de hall, zei de douane-mevrouw, nadat ze had overlegd, anders ging-i de prullenbak in. Er stond geen code op en geen merk, dus was het een onduidelijk ding \u2026 M schoot in haar boosheids-modus:
\u2018Hou \u2018m maar \u2026 if you be happy with it!\u2019.
\u2018M. houd je rustig anders staan wij hier over een uur nog\u2019.
\u54ce\u5440\u2026 \u79fb\u52a8\u7535\u6e90\uff08\u65e7\u4e1c\u897f\uff09\u88ab\u6254\u8fdb\u5783\u573e\u6876\u4e86\u3002<\/em>
(Hup \u2026 daar ging de powerbank – oud spul – de prullenbak in.<\/em>)
Nog drie controles door en toen waren wij weer op ons zelf. Oef \u2026 even alleen.<\/p>\n\n\n\n

In het vliegtuig zaten wij naast een meneer die verzuchtte:
\u2018This is the first time speaking English for a month \u2026\u2019.
Wat bleek. In Manchester merkte hij tegen een groepje Chinezen op dat hij hun hondje zo leuk vond. Ze raakten aan de praat. Een echtpaar uit China bleek op bezoek bij familie en nodigde hem bij hen uit in China, waar ze een hotel hadden. Daar was hij meteen op ingegaan.
\u2018Het gebeurde in 10 seconden. Had ik anders gehandeld dan was ik deze afgelopen maand nooit bij hen en hun familie geweest \u2026 10 seconden \u2026!!! Het was niet makkelijk, want niemand sprak Engels. Daarom heb ik al die tijd geen Engels gehoord. Door de strenge controle daarnet zat ik wel in de piepzak, want ik kreeg een mooi jadebeeld van een hert en een prachtige kalligrafie die bij hen in het hotel hing\u2019.
De buurman was een bereisd man, die net als S\u00f6nke in de construction<\/em> had gewerkt.<\/p>\n\n\n\n

Bij het inzetten van onze landing vertelde de stewardess dat ze niet kon wachten om haar peuterdochtertje te zien.
\u2018Ik heb een prachtig mooie baan en zou niet anders willen, maar wij werken enorm hard, met bijna permanente-\/ chronische vermoeidheid\u2019.
Middag in Amsterdam, voor ons was het over twaalven \u2019s nachts en we waren toe aan nachtrust.
Toen wij onze steeg in wilden lopen riepen onze buurman, de dichter L.H. en zijn vrouw:
\u2018Wow \u2026 wat gaaf \u2026 gaan wij ook doen\u2019.
Wij\u0301 gingen nu even niets doen, alleen heel veel slapen en bijkomen van een inspannende, maar onvergetelijke reis.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n
Beijing (\u5317\u4eac)<\/a><\/blockquote>