{"id":8950,"date":"2026-06-26T08:04:11","date_gmt":"2026-06-26T08:04:11","guid":{"rendered":"https:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/?page_id=8950"},"modified":"2026-06-27T10:56:34","modified_gmt":"2026-06-27T10:56:34","slug":"stefan-kasper-je-moet-het-geheim-leren-kennen-anders-zie-je-het-niet","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/stefan-kasper-je-moet-het-geheim-leren-kennen-anders-zie-je-het-niet\/","title":{"rendered":"Stefan Kasper – Je moet het geheim leren kennen anders zie je het niet"},"content":{"rendered":"\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Het wemelt en dwarrelt in het werk van Stefan Kasper, maar evenzogoed blijft het onderwerp statisch op zijn plek. Dan staat de beweging stil en wordt zijn kunstwerk een object waar de tijd even niet aanwezig is.
In zijn composities komen dansende skeletten, schedels in alle kleuren en maten of bloemen voor waaronder de paardenbloem, vaste onderdelen van de vanitas thematiek, die een dominante rol speelde in de 16e en 17e -eeuwse schilderkunst. Het waren genrevoorstellingen ter lering en vermaak. Kasper voegt aan deze eeuwenoude traditie een eigentijdse variant toe.<\/strong>

Vanitas<\/strong>
\u2018Als je op zoek bent naar de rode draad in mijn oeuvre dan is dat de vanitasthematiek. Ik keer steeds weer terug naar dat thema of ik het nu wil of niet. Ik reageer daarmee op de kunstgeschiedenis en wil mij verhouden tot de grote historie waar wij deel van uitmaken. Ik probeer met mijn werk een antwoord te formuleren op deze eeuwenoude materie met een combinatie van ernst en humor\u2019, vertelt Stefan gezeten in zijn klassieke atelier. In het oude stadsmonument te Haarlem is het kunstenaarscollectief HORIZONVERTIKAAL gevestigd. De historische ambiance sluit naadloos aan bij de gespreksstof. Het leven als schouwtoneel, waarin wij tegelijk de bezoekers, beschouwers en acteurs zijn.

Het levenstheater en de dodendans<\/strong>
Eigenlijk is het genrestuk een verzamelbegrip, want voor de 17e -eeuwer was alleen het onderwerp een aanduiding voor de voorstelling. De schilderijen kregen omschrijvingen mee als het bordeeltgen, een conversatie, musyk, een geselschap of boeren maeltyt. De werkelijkheid werd als blijspel opgevoerd waar spot en verholen symboliek onderdeel was van het levenstheater, het imitatio vitae<\/em>. Door te lachen ontstaat er ruimte voor het uitspreken van de waarheid.
Anders is het met voorstellingen van de Dodendans, want de alom aanwezige dood is in alle culturen een vaste medereiziger van de mens. De dodencultus is een universeel gegeven.
Bij veel Boeddhistische tempels staan aan weerszijden gevaarlijk uitziende wachters die de kwade geesten schrik aanjagen. Zij houden negatieve energie tegen. Djinns, bosgeesten en duivels worden over de hele wereld met rituelen bestreden. Daarin wordt niemand ontzien: de koning niet, de priesters niet, de rijkaard of woekeraar niet, het liefdespaar niet en de gewone mensen niet. Huiver, griezel en sidder, alleen ist der Tod niet altijd ein Meister aus Deutschland. Oh gruwel!
In tegenstelling tot het gedicht Todesfuge van Paul Celan komt in vele spook- en volksverhalen spot om de hoek kijken, want bij zo\u2019n dodendans sluit geregeld een stoet aan van zotten, dwazen en goedgelovige onnozelaars \u00e8n er is plaats voor de paljas.

Andere Tijden<\/strong>
Het internet en de sociale media die zich steeds agressiever manifesteren is een fenomeen dat ons behoorlijk in de greep heeft. Aan Tiktok of Instagram ontkom je bijna niet.
\u2018Ik heb dit jaar een kattenserie gemaakt als reflectie op de kattenfilmpjes die regelmatig aan ons voorbij trekken. Daar worden zij als lief en schattig gepresenteerd, terwijl het in hun aard nog steeds een niet mis te verstaan roofdier is. Wij projecteren onze menselijke affectie op die beesten en schotelen de gebruikers van de Tiktok of Insta een ideale wereld voor. Wij moeten ons ervan bewust blijven dat het een fa\u00e7ade is. Nep dus. Mijn katten heb ik daarom een kraag gegeven om die illusie te doorbreken. Is het dier gewond geweest, geopereerd of verwijst het naar de emblemata waar de molenkraag van satijn en kant vroeger stond voor macht en rijkdom van succesvolle burgers?
Gefascineerd blijf ik de Blingbling en glittercultuur of de Hiphop volgen. Het levert veel nieuwe kunst op en daar ga ik in mijn denken net zo makkelijk in mee. De overgang tussen ernst en lichtvoetigheid maakt voor mij het leven dragelijker. Ik sta open voor de onschuldige blik, het nieuwe en vooral het spel.\u2019

Het geheim<\/strong>
De beeldcultuur is momenteel het primaire uitgangspunt van ons dagelijks bestaan geworden en dan moet de invloed van AI zich nog ten volle ontwikkelen. Wij zullen moeten leren leven met kennis die hallucineert, omdat de bronnen niet altijd aansluiten op de vraag. Wat zijn onze voordelen en waar gaan we straks de mist mee in?
Misschien hebben wij over een tijdje wel een nieuwe Erasmus nodig die ons terugbrengt naar de klassieken van onze eigen eeuw. Misschien geeft hij of zij ons de letter, het woord, het boek en de onafhankelijke geest weer terug.
Stefan Kasper laat zich er niet van weerhouden om met gepaste ironie de wereld van nu vast te leggen.
De objecten van bronzen paardenbloemen staan verspreid door het atelier. Bij Kasper is het geen onwillig onkruid dat zich subiet overgeeft als je het uit de grond trekt en meteen slap wordt, maar een hardnekkig op het voortbestaan gericht plantje. Een heel moedig plantje zelfs. Zijn kartonnen dragers liggen gevouwen of half in een vorm gesneden om hem heen of hangen quasi-zwaar aan de muur. Zogenaamd wegwerpmateriaal maar met eigenschappen van goud. Zijn atelier is een ruimte waar het spel de toon voert. Met voorkennis bepaalt hij er de regels, is de regisseur van kunst die aandacht vraagt, waarbij geduldig kijken vereist is. Niks wegwerp of vluchtig. Je moet alleen het geheim leren kennen anders zie je het niet.

Vogelenzang, 25 mei 2026<\/p>\n\n\n\n

Deze tekst verscheen in Articula 37, juni 2026<\/sub>

bronnen:
– gesprek Stefan Kasper 21 mei 2026
– 1976 Eddy de Jongh: Tot lering en vermaak: betekenissen van Hollandse genrevoorstellingen uit de zeventiende eeuw Amsterdam, Rijksmuseum (tentoonstelling)<\/sub>
– Todesfuge, Paul Celan – ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/todesfuge-paul-celan\/<\/a><\/sub><\/p>\n\n\n\n


<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Het wemelt en dwarrelt in het werk van Stefan Kasper, maar evenzogoed blijft het onderwerp statisch op zijn plek. Dan staat de beweging stil en wordt zijn kunstwerk een object waar de tijd even niet aanwezig is.In zijn composities komen dansende skeletten, schedels in alle kleuren en maten of bloemen voor waaronder de paardenbloem, vaste onderdelen van de vanitas thematiek,… Read more »<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-8950","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/8950","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8950"}],"version-history":[{"count":9,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/8950\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8978,"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/8950\/revisions\/8978"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/ronaldruseler.nl\/wp-tekst\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8950"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}