Woensdag 14 september 2022 – Wewelsburg | Büren – Duitsland
Begin jaren 30 van de vorige eeuw was de Wewelsburg van een buitenverblijf van de prins-bisschop van Paderborn Dietrich IV von Fürstenberg vervallen tot een ruïne.
In 1934 werd de bouwval gehuurd door Reichsführer-SS Heinrich Himmler. De nazi huurde het pand voor het symbolische bedrag van één mark per jaar voor een periode van honderd jaar.
Tijdens het Nazi-regiem werd het omgetoverd tot een spiritueel centrum van de nazi-ideologie. Heinrich Himmler voorzag hiervoor zijn SS-ideologie een herschrijving van het Germaans heidendom. Archeologen, onder leiding van Karl Maria Wiligut, vonden een nieuwe mystiek verleden uit op basis van vondsten waar hele verhalen omheen verzonnen werden. Het runenschrift lag aan de basis van deze mythologieën. In de toren is alle christelijke symboliek vervangen door Nazisymbolen. Er zijn ruimtes voor mystieke rituelen aangevuld met artefacten die verwijzen naar de Graal & Arthur’s Ronde Tafel, zoals de Schwarze Sonne of het Sonnenrad. Daar hoorde meubilair bij, zoals leren stoelen, gedecoreerd met ss-tekens, kerstballen met runentekens of borden, kopjes en bestek met dezelfde ornamentiek. Politieke kitsch.
Natuurlijk werden de werkzaamheden verricht door slaven / gevangenen die in twee concentratiekampen werden ondergebracht. Het moest al met al een enorm megalomaan complex worden, met de burcht als 3-hoekig centrum boven op de heuvel.
Het museum is nu een herdenkingsmonument ter herinnering aan de miljoenen slachtoffers van de Nazi’s. Kleine documenten maken het onrecht, dat zovelen getroffen heeft, groot.
Het museum geeft een indrukwekkend inkijkje in het voze denken van de SS. Dromerijen om het schrikbewind te rechtvaardigen. De slavenlegers en de massamoord op de Joden. Onrealistisch, ideologisch gefilosofeer tegenover vernederingen.
Een krijgsgevangene die na zes maanden op de vlucht weer in het kamp werd teruggesleept kreeg een bord om zijn nek gehangen voor hij werd doodgeslagen: “Bin fro wieder da zu sein”.
Hemeltergend.
Bron: 2022 tekst uit het Reisdagboek van Margreet Bouman en Ronald Ruseler
