Een archipel is een groep eilanden die schijnbaar overzichtelijk oogt, met op ieder afzonderlijk eiland vaak zeer uiteenlopende eigenheden. De roman van Marcel Proust À la recherche du temps perdu wordt wel omschreven als zo’n archipel. Het is een aaneenschakeling van verhaalreeksen, zonder lineaire ontwikkeling. Feitelijk dwaalt Proust in een associatief schouwspel dat de werkelijkheid lijkt, maar niet is.
Na jaren van intensieve samenwerking als tentoonstellingsmakers en deelnemers aan vele (groeps-)tentoonstellingen in het binnen en buitenland exposeren Margreet Bouman en Ronald Ruseler na 50 jaar voor het eerst als duo. Hoewel hun werk altijd sterk van elkaar onderscheiden is geweest, delen zij ook gezamenlijke interesses. Ieder voor zich heeft daar altijd anders op gereflecteerd. Hun werk kan ook gezien worden als een fictief cluster door de ettelijke reizen, die zij over de aarde gemaakt hebben.
In het werk van beeldend kunstenaar Margreet Bouman staat het zelfportret centraal. Al jaren tekent en schildert ze steeds haar eigen hoofd met potlood, aquarelverf of bister. Daarbij gaat het haar niet om de uiterlijke gelijkenis, maar om de wereld achter het gezicht.
Elk portret op zich is weliswaar figuratief, maar tezamen ontstaat een overkoepelend, abstract thema van tijd en ruimte, met haar eigen kop als scheiding tussen binnen en buiten, tussen het allergrootste en het allerkleinste. Het geeft haar werk vele lagen, details en diepte.
Het oeuvre van Ronald Ruseler kan het beste met een raamvertelling vergeleken worden. Die karakteristiek laat hij in ongeveer 1977 beginnen. Hij werkt sindsdien in genres en stijlen. De genres volgden elkaar vanaf die tijd cyclisch op en meanderden mee met zijn levensloop. Terugkijkend is zijn werk tevens tot een soort dagboek te herleiden. Zo groeide zijn Territorium tot één grote samenhangende wereld.
Deze tekst werd gepubliceerd tijdens de tentoonstelling van 26 februari t/m 15 maart 2026 bij galerie Lutz te Delft.
https://galerielutz.nl
